Category: कविता

• कविता

  कोरा रंग

  मनाची समजूत काढलेली आहे कायमचीच; शिकवूनच ठेवलंय त्याला, बिनधास्त विश्वास ठेव आनंदावर आणि घे जोरात टाळी. काळजीच नको, याच जन्मात सुटणार आहेत चिंतांची जाळी.  हं , उगीच भीतीच काहूर-बिहूर म्हणून सहानुभूती मिळव.     पण किंचित समाधान सोबत घेऊन सुखाच्या कल्पनाही रंगव.  अगदी रडावंसंच वाटलं तरी लाज वाटण्यासारखं काही नाही.   उगीच कोणी…

  November 12, 2013
• कविता

  माझिया बगिचात ….

  माझिया बगिचात, होई रंगांची बरसात स्वप्न बाबांचे सत्यात, उतरले …१ माझिया बगिचात, डुले जास्वंदी गुलाब लाडकोड आई त्यांचे, पुरविते …२ माझिया बगिचात, रातराणी सुगंधली दिनरात मोहरली, प्रेमभावे …३ माझिया बगिचात, सदा पडे तगरीचा लाजे चांदणे तयाने, आभाळात …४ माझिया बगिचात, येती कमळाच्या ज्योती ज्ञान-कलेची समृद्धी, त्यांच्यासवे …५ माझिया बगिचात, हळदी-कुंकू…

  March 5, 2012
• कविता

  कळूनही केला गुन्हा

  शब्द होते सांधलेले, गीत होते बांधलेले अंतरीच्या काळजाचा वेध होता घेतलेला खेळ होता जीवघेणा, कळूनही केला गुन्हा । । १ । । सूर होते छेडलेले, तान होती घेतलेली स्वरलयींच्या कंपनाचा, मेळ होता घातलेला स्वप्न ते स्मरल्याविना, कळूनही केला गुन्हा । । २ । । डाव होता मांडलेला, जीत होती खेचलेली…

  December 3, 2011
• कविता

  स्मृति

  जगण्याला सुरुवात कुठे केली, विरहाची ही वेळ जवळी आली. श्वास अडला, भेट त्वरे सरली, परदेशास गाड़ी निघोनी गेली. झोप उडली, ड़ोळ्याशी नाही डोळा, तव स्मृति ही अश्रूत व्यूक्त झाली. हास्य ओठावर खोटे जरिही आणले, वेदनेला हृदयात दडविलेले. दिवस आले आणि कितिक गेले, मन स्मरणात अजुनि झुरत आहे. किती ठरवूनही न…

  September 2, 2011
• कविता

  कसा मी कळेना…

  क्वचित कधीतरी एखादी ओळ मनात घर करून जाते … कसा मी कळेना या विंदा करंदीकर यांच्या कवितेतील असा मी तसा मी कसा मी कळेना, स्वतःच्या घरी दूरचा पाहुणा मी माणसाची स्वतःशी असणारी ओळख किती अनोळखी असते …विंदा खूप सुंदर वर्णन करतात, कधी एखादं कस्पट तर कधी अवघं आकाश कधी सत्य…

  August 19, 2011
• कविता

  गिनीपिग

  सगळं तसं नेहमीसारखंच चालू होतं, या खांबावरून त्या खांबावर उड्या मारणं, या कोपऱ्यापासून त्या कोपऱ्यापर्यंत पळणं. समोर येणारे वेगवेगळे पदार्थ खाणं, कोणीतरी कधीतरी काहीबाही चौकशी करायला यायचं… सहज गप्पा मारून जायचं. पण फारसा काही बदल झालेला जाणवला नाही. असोत कोणीही आपल्याला काय करायचंय येतील जातील… जाओत बापडे! आपण आपल्या नित्य…

  May 6, 2011
• कविता मासिकासाठी लेखन

  माउली नाम

  कष्ट साहिले, स्वप्नं पहिले सोनसकाळी घरटे सजले… गोकुळ भरले, शिवार नटले आकाक्षांना धुमार फुटले… आले वारे, गेले वारे समृद्धीचे घन ओसरले… मास ही सरले, अंकुर नुरले ऋणाऋणाचे डोंगर झाले… कंठ दाटले, झुकल्या माना उमजे भुईचा निर्भय बाणा… थकले नांगर, थिजले स्पंदन आत्मघातकी विचारमंथन… तत्क्षणी स्मरले माउली नाम विरली छाया प्रकाश…

  July 15, 2010
• कविता

  नव वर्ष

  घड्याळामागे धावता धावता सरलं वर्ष चौकटीत फुल्या मारता मारता भरलं वर्ष थेंब भर ज्ञान पेलता पेलता दमलं वर्ष स्वप्नांचे इमले बांधता बांधता सजलं वर्ष बरंवाईट पाहता पाहता मुरलं वर्ष वाट पाहून थकता थकता झुरलं वर्ष नव्या पहाटे नवीन होऊन उठलं वर्ष नवे अनुभव घेण्या सुसाट सुटलं वर्ष

  January 1, 2010
• कविता

  चारोळी

  सकाळी लवकर उठायच्या नादात स्वप्न पहायचं राहून गेलं! उंच शिखरावर पोहोचायच्या नादात सालं प्रेम करायचंच राहून गेलं!

  July 18, 2009
• कविता

  चारोळी १

  तुझ्या-माझ्यातलं अंतर खरंच खूप वाढलंय कशाला जुळवून घ्यायचं? जर आयुष्य समांतरच मानलंय!

  July 13, 2009