Words panorama

खरं सांगायचं नं तर हे नाव अगदी खोटं. उन्हाळ्याचा रखरखाट ‘आजी-आजोबा’ नावाच्या हिमालयाच्याआड कुठल्याकुठे दडून बसतो आणि जाणवतो तो प्रेमाचा आणि मायेचा अविरत हिमवर्षाव. शाळा नित्यनियमाने सुरू झाली की त्यातली सगळ्यात जास्त जर कुठली गोष्ट आवडते तर ती म्हणजे सुट्टी. साधारणतः परीक्षेचा शेवटचा पेपर आजीकडे निघायची तयारी करण्यात तिकीट काढणे, सामानबिमान बांधून ‘आईबाबांना काही काळजी करू नका; मी नीट जाईन’ असले विश्वास देणे अशा कामातच अधिक जायचा. परीक्षेचं वेळापत्रक आजीला कळवण्यात ‘मी तिथे कधी येतेय’ हे सांगण्याचा उद्देश अधिक.

तिचा देवावर ठाम विश्वास होता तितकाच देवाने आपल्याला दिलेल्या शरीरावर. देवाने हे शरीर घडवलंय ते किती विलक्षण आहे, मानवनिर्मित प्रत्येक यंत्र अस्तित्वात येण्यापूर्वी आपल्या शरीराच्या आत ते केंद्रित आहे जशी बोटांची क्रेन, दाताचा ग्रांईंडर, डोळ्याचा कॅमेरा असं ती सांगायची. आपण त्याबद्दल कायम त्याचे ऋणी असावयास हवे. त्याच्याइतकीच जर कुठली श्रेष्ठ गोष्ट या जगात असेल तर ती ही मायभू. तिच्या आशीर्वादाशिवाय आपल्या दिवसाची सुरुवात होऊच शकत नाही.

समुद्रवसने देवी पर्वतस्तनमंडले विष्णुपत्नी नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्वमे!

आजही जेव्हा कधीतरी पृथ्वी, जमीन, मातृभूमी म्हणून या धरणीमातेविषयी विचार मनात येतो, तेव्हा कायम आठवतं ते तिचं दररोज मनापासून या धरेचे आभार मानणं. आजीची आणखी एक कविता तिने ८१व्या वर्षात पदार्पण केलं तेव्हा लिहिलेली;